Kalendarz wydarzeń
Pełny kalendarz >
Kontynent Warszawa. Warszawa Wielu Kultur
Dodał: |
Aktualizacja: |
Hijran Aliyeva-Sztrauch

Dziennikarka, Absolwentka Wydziału Kulturoznawstwa (Uniwersytet Warszawski), Doktor Socjologii i Psychologii Polskiej Akademii Nauk, założycielka Azerbejdżańskiego Centrum Kulturalno-Informacyjnego w Polsce (2001), Prezes Domu Kaukaskiego w Polsce.
"Nic nie ma niemożliwego w świecie! Porozumienie między narodami Kaukazu, to jest niezbędna potrzeba dla wszystkich obywateli tego regionu. Dom Kaukaski, to jest zapomniana przeszłość, pokojowa przyszłość i pełna pracy teraźniejszość. A więc warto się temu poświęcić!".

Drodzy Czytelnicy! Zwracam się do osób, które są zainteresowane otrzymaniem informacji o polityce migracyjnej Polski i całej Unii Europejskiej. Pamiętajmy, że Polska ściśle współpracuje w tej kwestii z urzędami tej europejskiej organizacji. Na samym początku chciałabym krótko przypomnieć niektóre tematyczne terminy, wśród których chyba najważniejsze są: emigracja, imigracja, migracja, reemigracja, repatriacja i deportacja.

 

  • Emigracja, krótko mówiąc, oznacza wychodzący, czyli jest „to grupa ludzi, którzy wyjechali ze swego ojczystego kraju i mieszkają w innym” (1).
  • Imigracja oznacza przyjeżdżający, czyli jest to „grupa ludzi, którzy przyjechali i zamieszkali w jakimś kraju na stałe” (1).
  • Migracja to inaczej przenoszenie się, czyli są to osoby, które przemieszczają się po kraju, po regionie lub po świecie.
  • Reemigracja oznacza powracanie, czyli jest to grupa osób, które wracają do ojczyzny po emigracji.
  • Repatriacja też oznacza powracanie do ojczyzny, ale z jakichś powodów. Więcej informacji na ten temat można przeczytać na stronie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych RP (2).
  • Deportacja oznacza przymusowe przesiedlenie, czyli wygnanie osoby lub grupy osób o charakterze karnym za ich czyny (3), np. deportacja Polaków z Polski do ZSRR w latach 1940–1941. Więcej na ten temat można przeczytać na stronie serwisu historycznego dotyczącego historii Polski, Rosji i Europy Wschodniej (4).

Każdy kraj Unii Europejskiej ma własny system statystyczny migracji. „Według polskiego prawa każda osoba zamierzająca zamieszkać w Polsce na stałe zobowiązana jest do zameldowania się na pobyt stały w gminie. Podobnie każda osoba, która opuszcza Polskę na stałe powinna się wymeldować z pobytu stałego w Polsce. Dane o zameldowaniach i wymeldowaniach trafiają do rejestru PESEL, administrowanego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA). Statystyka otrzymuje z rejestru dane o migracjach zagranicznych w cyklu kwartalnym” (5). Więcej na ten temat można przeczytać na stronie Głównego Urzędu Statystycznego RP.

Chciałabym przedstawić niektóre liczby dotyczące legalizacji pobytu cudzoziemców w Polsce. Według Urzędu do Spraw Cudzoziemców:

  • w 2013 r. przyjęto 35 tys. wniosków o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony (…),
  • w sprawach o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się (w sumie 4,5 tys. wnioskodawców) wrosła liczba wniosków składanych w związku z małżeństwem z obywatelem polskim (…),
  • wzrosła liczba wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE (ponad 2 tys. osób); (…),
    na terytorium Polski wydano (przedłużono) 3 tys. wiz (…),
  • wystawiono około 80 tys. zaproszeń (…),
  • wniosek o zarejestrowanie pobytu w Polsce złożyło 9 tys. obywateli państw UE (…),
  • decyzje o wydaleniu wydano wobec 1 tys. cudzoziemców (…), 6,5 tys. cudzoziemców zostało zobowiązanych do opuszczenia terytorium RP (…),
  • komendanci placówek Służb Granicznych odmówili wjazdu 34 tys. osób.

Więcej informacji znajduje się na stronie Europejskiej Sieci Migracyjnej (6).

Głównymi przyczynami migracji są czynniki ekonomiczne, polityczne, społeczne, edukacyjne, etniczne, religijne, zdrowotne, rodzinne i inne. Kontrolowanie procesu migracji w UE nie jest łatwe, gdyż niektórzy imigranci przybywają do krajów tego regionu nielegalnie, nie mają meldunku i numeru PESEL. Ważne jest zarządzenie tym procesem. „Z powodu istnienia nieuregulowanej imigracji oraz obserwowanego niepowodzenia integracji imigrantów – co dotyczy zwłaszcza niektórych krajów europejskich – w ostatnich latach w wielu krajach OECD pojawiła się bowiem tendencja, by utrudniać tradycyjną migrację, zwłaszcza migrację rodzinną. Da się także zauważyć nowy nacisk na zachęcanie imigrantów, aby w większym stopniu angażowali się w zarządzanie własną integracją. Popularyzuje się kursy językowe, a także programy informacyjne, które zapewniają praktyczne porady oraz opisują systemy administracyjne danego kraju i formalności, których należy dopełnić” (7). Wiadomo, że imigrant ma wiele problemów na początku swojej wizyty w innym kraju. Dlatego czasami niedokładnie trzyma się prawnych zasad pobytu. Ale musimy zrozumieć, że przebywając na terenie innego państwa, na przykład Polski, i nie przedstawiając prawidłowej informacji o swojej osobie, przyczyniamy się do nieporządku w systemie prawnym nie tylko Polski, ale całego regionu europejskiego.

Zbieraniem informacji o procesie migracyjnym w UE zajmuje się Europejskie Biuro Statystyczne Eurostat, które „opracowuje statystyki dotyczące wielu kwestii związanych z międzynarodowymi przepływami migracyjnymi, liczebnością populacji cudzoziemców i nabyciem obywatelstwa. Dane są gromadzone w trybie rocznym i przekazywane Eurostatowi przez krajowe urzędy statystyczne państw członkowskich UE” (8). Co ciekawe, ten europejski urząd statystyczny ma problem z pomiarem emigracji: „trudniej jest policzyć osoby opuszczające kraj niż do niego przyjeżdżające. Analiza obejmująca porównanie danych z państw członkowskich UE na temat imigracji i emigracji w 2008 r. (statystyka lustrzana) potwierdza, że dotyczy to wielu państw” (9). Nie zapominajmy też, że osoba w każdym państwie, niebędąca obywatelem kraju UE, przekraczając granicę jednego z nich, wkracza w strefę Schengen – miejsce, w którym przepływ ludzi odbywa się swobodnie, bez przejść granicznych. Cała strefa operuje jednym Systemem Informacyjnym Schengen, który tworzący zamkniętą bazę danych. To pozwala zarządzać informacją o osobach wjeżdżających, przybywających i opuszczających teren całej strefy, do której należy 26 krajów: Belgia, Luksemburg, Niemcy, Francja, Holandia, Austria, Liechtenstein, Grecja, Dania, Islandia, Irlandia, Włochy, Węgry, Czechy, Łotwa, Litwa, Estonia, Polska, Słowacja, Słowenia, Malta, Portugalia, Norwegia, Finlandia, Szwajcaria i Szwecja. Należy zauważyć, że wśród nich tylko Islandia, Norwegia, Szwajcaria i Liechtenstein nie są członkami Unii Europejskiej.

Polska dołączyła do strefy Schengen 21 grudnia 2007 roku. Według danych Urzędu ds. Cudzoziemców wejście Polski do tej strefy spowodowało „znaczący wzrost liczby złożonych w 2007 r. w Rzeczpospolitej Polskiej wniosków o nadanie statusu uchodźcy. W 2007 r. przyjęte zostały 4563 tego typu wnioski. Wnioskami o nadanie statusu uchodźcy zostało objętych 10 048 osób. W porównaniu z rokiem 2006 nastąpił więc wzrost liczby złożonych wniosków o około 45% oraz wzrost liczby osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy o około 41%” (8). Nic więc dziwnego, że Polska musi prowadzić szczegółową kontrolę każdego obywatela z krajów Trzeciego Świata, wjeżdżającego przez polską granicę do strefy Schengen.

„Aby znaleźć rozwiązanie dla problemów, które niesie imigracja, i wykorzystać możliwości, jakie stwarza, kraje Unii Europejskiej muszą współpracować ze sobą oraz z krajami, z których przybywają imigranci. Dlatego właśnie Unia Europejska prowadzi spójną politykę migracyjną, ustalając jasne i sprawiedliwe zasady legalnej migracji oraz zapobiegając migracji nielegalnej i promując integrację” (10).

Polska ma też inne zadanie: chroniąc swoich granic, odpowiada za granice całej strefy Schengen. Dlatego odpowiednie struktury Polski zwiększają współpracę ze swoimi wschodnimi sąsiadami. „Szereg projektów dotyczących spraw wewnętrznych realizowanych było na przestrzeni ostatnich lat we współpracy z partnerem ukraińskim. Duża liczba osób przekraczających granicę i długa linia graniczna (535 km), stanowiąca również zewnętrzną granicę obszaru Schengen, powoduje, że w interesie Polski leży wspieranie działań władz Ukrainy w zakresie spraw wewnętrznych” (10).

Uważa się, że 200 milionów ludzi osiedliło się poza swoim krajem. To stanowi około 3% populacji światowej. Wraz z rozwojem technicznym i komunikacyjnym proces migracji będzie nabierać tempa. Niestabilność ekonomiczna i polityczna w niektórych regionach świata będzie przyczyniać się do rozwoju tego procesu. Z drugiej strony w wielu krajach ulepsza się system zarządzania procesem migracji, przekazem i ochroną informacji oraz globalizuje się międzynarodowa współpraca na rzecz bezpieczeństwa.

Bibliografia:

1) M. Tytuła, M. Łosiak, Polski bez błędów. Poradnik językowy dla każdego, za: http://portalwiedzy.onet.pl/140299,,,,emigracja_a_migracja_imigracja,haslo.html 
2) Ministerstwo Spraw Wewnętrznych RP,
https://www.msw.gov.pl/pl/bezpieczenstwo/obywatelstwo-i-repatri/repatriacja
3) http://www.ekstradycja.eu/ 
4) Internetowy serwis historyczny dotyczący historii Polski, Rosji i Europie Wschodniej, http://sciesielski.republika.pl/start.html 
5) System badań migracji zagranicznych w Polsce, za:
http://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/ludnosc/migracje-ludnosci/system-badan-migracji-zagranicznych-w-polsce,7,1.html 
6) Migracja do Polski w 2013 r. w liczbach, Europejska Sieć Migracyjna, za: https://emn.gov.pl/esm/aktualnosci/11405,Migracje-do-Polski-w-2013-r-w-liczbach.html 
7) B. Keeley, International Migration: The human face of globalization, http://www.oecd.org/insights/43568934.pdf 
8) Statystyki dotyczące migracji i populacji migrantów, za:
http://epp.eurostat.ec.europa.eu/statistics_explained/index.php/Migration_and_migrant_population_statistics/ 
9) http://ec.europa.eu/consumers/europadiary/pl/about_eu/migration_pl.htm 
10) Polskie doświadczenie transformacyjne w programie polskiej pomocy, MSZ RP, Departament Współpracy Rozwojowej, Warszawa 2013, s. 13.

Dr Hijran Aliyeva-Sztrauch

 

Warto poczytać pozostałe > Hijran Aliyeva-Sztrauch

Pierwsze kroki emigranta w Polsce

Drodzy Czytelnicy! Zwracam się do osób, które zastanawiają się nad opuszczeniem swoich krajów i przeprowadzeniem się do Polski. Oto moje porady dla przyszłych emigrantów:

1) Przede wszystkim przed wyjazdem warto wejść na różnego rodzaju strony internetowe, gdzie emigranci dyskutują na temat swojego „nowego” życia. Pomoże to w ustalaniu priorytetów i zarządzaniu posiadanymi środkami finansowymi. Nie traćcie czasu podczas planowania Waszej przyszłości za granicą i pamiętajcie o szybkiej integracji ze społeczeństwem polskim.

Czytaj dalej >

Plusy i minusy emigracji

Drodzy Czytelnicy! W niniejszym artykule chcę się z Wami podzielić uwagami na temat plusów i minusów emigracji do Polski.

Każdy medal ma dwie strony i tak samo każda nowa sytuacja ma stronę pozytywną i negatywną. Od czego zacząć? Może to banalne, ale trzeba przypomnieć, że żyjemy w czasach globalizacji: świat się kurczy, granice zanikają, a sieci elektroniczne pozwalają zapoznać się ludziom z różnych kontynentów.

Decyzja o emigracji często jest dobrze przemyślana. Jednak zgodnie z powiedzeniem „nie licz kurczaków, zanim się nie wyklują” nie wystarczy tylko wyrobić wizę, wsiąść do samolotu i wierzyć w cud. Problemy zaczynają się po latach.

Czytaj dalej >

Mamusia, nie ma dla mnie miejsca w przedszkolu!

Drogie Mamusie! Chcę podzielić się z Wami poradami na temat, jak zapisać swoje dzieci do żłobka lub przedszkola. Dotyczy to przede wszystkim kobiet z obcych krajów, które postanowiły związać swoje życie z Polską.

Jestem z Azerbejdżanu. Mój mąż, ojciec naszej trzyletniej Patrycji-Aishy, jest Polakiem. Cieszyłam się, kiedy urodziła się córka, bo właśnie w tym czasie obroniłam doktorat. Myślałam o karierze wykładowcy i rozwoju międzynarodowego naukowego czasopisma „Nowy Prometeusz”, którego jestem redaktor naczelną.

Kłopot zaczął się wtedy, gdy rozpoczęliśmy poszukiwania dla Pati publicznego żłobka, bo na prywatny nie było nas stać. Mieszkamy w Warszawie. Wydawało się, że w stolicy można szybko znaleźć miejsce w placówce miejskiej. Przeciwnie. Z powodu braku miejsc w żłobku musiałam pożegnać się z karierą naukową i na trzy lata całkiem poświęcić się córce. Jasne, że cudownie! Dzięki mojej opiece mała Patrycja zna w prawie wszystkie literki, liczy do dwudziestu, zna podstawowe zasady obycia z ludźmi, obsługuje komputer i recytuje wiersze w trzech językach (à propos wiersze i bajki dla córki piszę sama). Jednak czułam się tak, jakby ktoś odebrał mi szansę na dalszy rozwój, a Patrycji możliwość nauczenia się dobrej polszczyzny.

Czytaj dalej >

Co nam daje założenie organizacji?

Drodzy czytelnicy! Zwracam się do osób, którzy zastanawiają się nad tematem stworzenia organizacji pozarządowej. Chcę podzielić się z Wami własnym doświadczeniem.
  

Moje życie w Warszawie przebiegało w dość ciekawym towarzystwie. Studia na Uniwersytecie Warszawskim, potem w Szkole Nauk Społecznych w Polskiej Akademii Nauk nauczyły mnie śmiało i głośno wyrażać swoje pomysły, realizować odważne projekty i wsłuchiwać się w rady doświadczonych ludzi.

Czytaj dalej >

Skomentuj

Ogłoszenia
Aktualności
Archiwum

Projekt ‘MIEJSKI SYSTEM INFORMACYJNY I AKTYWIZACYJNY DLA MIGRANTÓW’ jest współfinansowany z Programu Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW realizowany był w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Projekt LOKALNE POLITYKI MIGRACYJNE - MIĘDZYNARODOWA WYMIANA DOŚWIADCZEŃ W ZARZĄDZANIU MIGRACJAMI W MIASTACH był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt ‘WARSZAWSKIE CENTRUM WIELOKULTUROWE’ był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW Projekt realizowany był przy wsparciu Szwajcarii w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.