Dodał: |
Aktualizacja: |
Oceń: 0 0

Uchodźcy w Polsce - wprowadzenie

Uchodźcy to cudzoziemcy, którzy z powodu prześladowań z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych  lub przynależności do określonej grupy społecznej zmuszeni byli uciec ze swego kraju pochodzenia. Szacuje się, że na świecie jest 45,2 miliona uchodźców, a zaledwie ich ułamek trafia do Polski (co roku o status uchodźcy stara się średnio 10 tysięcy osób). W porównaniu do krajów Europy Zachodniej, w Polsce istnieje dość krótka tradycja zinstytucjonalizowanego systemu ochrony uchodźców. Polskie władze podpisały międzynarodową Konwencję Genewską dotyczącą statusu uchodźców dopiero w 1991 roku. Było to związane ze względami polityczno-ideologicznymi, jakimi kierowały się polskie władze za czasów PRL. Konwencja Genewska uchwalona w 1951 roku oraz Urząd Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców traktowano jako instrumenty zimnej wojny. Polska nie podejmowała również tematu ochrony uchodźców z tego względu, że to my byliśmy bardziej krajem generującym uchodźców (uchodźstwo polityczne) niż ich przyjmującym. W czasach PRL organizacją  udzielającą tymczasowej pomocy uchodźcom był Polski Czerwony Krzyż. Obecnie w obliczu w pełni ukształtowanego systemu ochrony uchodźców instytucją bezpośrednio odpowiedzialną za system ochrony uchodźców jest Urząd ds. Cudzoziemców. Do naczelnych zadań Urzędu jest rozpatrywanie wniosków o nadanie statusu uchodźcy oraz decyzja o jego przyznaniu. Do form ochrony międzynarodowej, jaką może otrzymać uchodźca w Polsce, zalicza się status uchodźcy, ochronę uzupełniającą, pobyt tolerowany i azyl (ten ostatni przyznawany jest z przyczyn politycznych i należy do rzadkości). Osoby, które objęte są najwyższą formą ochrony, czyli statusem uchodźcy, otrzymują tzw. paszport genewski, który uprawnia je do swobodnego podróżowania po krajach Unii Europejskiej.

W Polsce wniosek o status uchodźcy składają tysiące cudzoziemców. W 2013 roku o ochronę wystąpiło prawie 15 tysięcy osób. Najliczniejszą grupę wnioskodawców w ostatnich latach stanowią obywatele Rosji (głównie Czeczeni) Gruzini, Ormianie, Kazachowie, Syryjczycy, Afgańczycy i Egipcjanie. Większość przybyszów rozpoczyna starania o przyznanie status uchodźcy w jednym z polskich przejść granicznych – lądowym lub lotniczym. Po wstępnym przesłuchaniu i złożeniu wniosku o status uchodźcy droga cudzoziemca wiedzie do ośrodka recepcyjnego w Podkowie Leśnej pod Warszawą lub w Białej Podlaskiej, gdzie przeprowadzane są gruntowne badania medyczne. Jeśli stan zdrowia cudzoziemca nie budzi niepokoju, przychodzi czas na pakowanie walizek i wyjazd do jednego z kilkunastu ośrodków dla uchodźców rozsianych po całej Polsce. Po przeprowadzeniu tzw. wywiadu statusowego, podczas którego szczegółowe ustalane są przyczyny wyjazdu cudzoziemca z kraju pochodzenia, decyzja w sprawie nadania statusu uchodźcy powinna nastąpić w ciągu pół roku. Zwykle jednak procedura przedłuża się o rok, nawet i więcej. Przez ten okres cudzoziemiec przebywa w ośrodku dla uchodźców lub na wniosek zainteresowanego –wypłacane są mu miesięczne świadczenia w wysokości 750 zł, w ramach których cudzoziemiec musi się utrzymać (opłacić mieszkanie, wyżywienie itp. ). Według ustawy o cudzoziemcach osoba starająca się o status uchodźcy w Polsce, ma prawo do podjęcia pracy po pół roku od rozpoczęcia procedury uchodźczej. Cudzoziemcy, którzy otrzymali pozytywną decyzję w sprawie statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, objęci są Indywidualnym Programem Integracyjnym, w ramach którego mają obowiązek nauki języka polskiego, aktywnego poszukiwania pracy (po zarejestrowaniu się w Urzędzie Pracy). Każdy uczestnik programu otrzymuje świadczenie w wysokości 446-1175 zł miesięcznie na osobę. Cudzoziemcy, którzy otrzymali jedną z form ochrony międzynarodowej w Polsce, mają obowiązek wyrobienia karty pobytu, która od tej pory będzie im służyła jako dokument tożsamości. 

Skomentuj

Projekt ‘MIEJSKI SYSTEM INFORMACYJNY I AKTYWIZACYJNY DLA MIGRANTÓW’ jest współfinansowany z Programu Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW realizowany był w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Projekt LOKALNE POLITYKI MIGRACYJNE - MIĘDZYNARODOWA WYMIANA DOŚWIADCZEŃ W ZARZĄDZANIU MIGRACJAMI W MIASTACH był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt ‘WARSZAWSKIE CENTRUM WIELOKULTUROWE’ był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW Projekt realizowany był przy wsparciu Szwajcarii w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.