Dodał: |
Oceń: 0 0

Celem konwencji jest zapobieganie i zwalczanie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, podejmowanie działań na rzecz ochrony i wsparcia ofiar tej przemocy, eliminacja wszystkich form dyskryminacji kobiet oraz wspieranie rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn, a także stworzenie szeroko zakrojonych strategii na rzecz ochrony i wsparcia wszystkich ofiar przemocy wobec kobiet i przemocy domowej oraz skuteczne ściganie i karanie sprawców tej przemocy (art. 1).

Konwencja definiuje przemoc wobec kobiet jako naruszenie praw człowieka i formę dyskryminacji kobiet. Przemoc ta obejmuje wszelkie akty przemocy ze względu na płeć, które powodują lub mogą powodować fizyczną, seksualną, psychologiczną lub ekonomiczną szkodę albo cierpienie kobiet, a także groźby takich aktów przemocy, przymus lub pozbawienie wolności. Przemoc domowa definiowana jest natomiast jako wszelkie akty przemocy fizycznej, seksualnej, psychologicznej lub ekonomicznej, które mają miejsce w rodzinie, gospodarstwie domowym, między byłymi lub obecnymi małżonkami, bądź partnerami, bez względu na to, czy sprawca i ofiara mieszkają lub mieszkali wspólnie. Konwencja stambulska ma zastosowanie do wszystkich form przemocy wobec kobiet.

Konwencja nakłada na państwa szereg zobowiązań w zakresie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet, jak przykładowo obowiązek przyjęcia środków w celu ochrony prawa kobiet do życia bez przemocy w sferze publicznej i prywatnej oraz w celu zapobiegania wszelkim formom dyskryminacji (art. 4), zapewnianie specjalistycznych usług wsparcia dla ofiar przemocy (art. 22), tworzenie schronisk oferujących bezpieczne zakwaterowanie oraz aktywną pomoc ofiarom, zwłaszcza kobietom i ich dzieciom (art. 23), ustanowienie ogólnokrajowego, całodobowego i bezpłatnego telefonu zaufania udzielającego porad w sprawie przemocy (art.24), czy zapewnienie adekwatnych środków ochrony praw i interesów ofiar na wszystkich etapach postępowania przygotowawczego i sądowego (art. 56).
Z punktu widzenia cudzoziemek, szczególnie istotne wydają się być postanowienia dotyczące migracji i azylu, zamieszczone w rozdziale VII konwencji. Zgodnie z jej art. 59, państwo ma obowiązek wprowadzenia odpowiednich środków w celu zapewnienia, by ofiarom przemocy, których pobyt w danym państwie zależy od prawa pobytu małżonka lub partnera, przyznawane było odrębne zezwolenie pobytowe. Ponadto, konwencja wymaga, by ofiarom przemocy wydawane było odnawialne zezwolenie pobytowe, gdy ich pobyt w danym kraju jest niezbędny z uwagi na szczególną sytuację osobistą lub współpracę w postępowaniu przygotowawczym lub karnym. W przypadku wszczęcia postępowania wydaleniowego, jeżeli pobyt ofiary zależał od pobytu partnera lub małżonka, państwa będące stroną konwencji powinny przyjąć odpowiednie środki, tak aby można było zawiesić postępowanie wydaleniowe, i by ofiara przemocy mogła złożyć wniosek o wydanie odrębnego zezwolenia na pobyt (art. 59).

Konwencja zobowiązuje państwa, aby przemoc wobec kobiet ze względu na płeć była uznawana za formę prześladowania w rozumieniu konwencji dotyczącej statusu uchodźców oraz za formę poważnej szkody dającą podstawy do udzielenia ochrony uzupełniającej, oraz by interpretacja przesłanek przyznania statusu uchodźcy uwzględniała aspekt płci (art. 60). Dodatkowo, państwa mają obowiązek zapewnić, by ofiary przemocy potrzebujące ochrony, niezależnie od ich statusu lub miejsca pobytu, nie były pod jakimkolwiek pozorem odsyłane do jakiegokolwiek kraju, w którym ich życiu zagrażałoby niebezpieczeństwo, gdzie mogłyby zostać poddane torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu (art. 61 konwencji).

Skomentuj

Projekt ‘MIEJSKI SYSTEM INFORMACYJNY I AKTYWIZACYJNY DLA MIGRANTÓW’ jest współfinansowany z Programu Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW realizowany był w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Projekt LOKALNE POLITYKI MIGRACYJNE - MIĘDZYNARODOWA WYMIANA DOŚWIADCZEŃ W ZARZĄDZANIU MIGRACJAMI W MIASTACH był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt ‘WARSZAWSKIE CENTRUM WIELOKULTUROWE’ był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW Projekt realizowany był przy wsparciu Szwajcarii w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.