Dodał: |
Aktualizacja: |
Oceń: 0 0

Uznanie za obywatela polskiego jest – obok nadania obywatelstwa przez Prezydenta, przywrócenia obywatelstwa polskiego i nabycia z mocy prawa – jednym ze sposobów nabycia polskiego obywatelstwa. W przeciwieństwie do nadania obywatelstwa przez Prezydenta, o które ubiegać się mogą wszyscy cudzoziemcy, gdyż procedura ta nie wymaga spełnienia żadnych wymogów, ustawa o obywatelstwie polskim precyzyjnie wskazuje warunki uznania za obywatela polskiego (informacje na temat nadania obywatelstwa polskiego przez Prezydenta znajdziesz w zakładce 'Nadanie obywatelstwa przez Prezydenta').

Zgodnie z art. 30 ustawy o obywatelstwie polskim, za obywatela polskiego uznaje się:

  • cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, który posiada stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego (jeżeli nie wiesz jak uzyskać jedną z wymienionych podstaw pobytu, zapoznaj się z informacjami zawartymi w zakładce 'Legalizacja pobytu');
  • cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie Polsce co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, który: 
    • pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim
    • lub nie posiada żadnego obywatelstwa;
  • cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które uzyskał w związku z posiadaniem statusu uchodźcy nadanego w Polsce;
  • małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Polski na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie z rodziców, nieposiadające obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę na to uznanie;
  • małoletniego cudzoziemca przebywającego w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego co najmniej jednemu z rodziców zostało przywrócone obywatelstwo polskie, a drugie z rodziców, nieposiadające obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę na to uznanie;
  • cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie na terytorium Polski co najmniej od 10 lat, który spełnia łącznie następujące warunki:
    • posiada zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawo stałego pobytu,
    • posiada w Polsce stabilne i regularne źródło dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;
  • cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Polski co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które uzyskał w związku z polskim pochodzeniem.

Jak widać na podstawie przedstawionych powyżej wymogów, uznanie za obywatela polskiego uzależnione zostało o przebywania w Polsce w sposób nieprzerwany przez określony w ustawie okres i posiadania odpowiedniej podstawy pobytowej. Dodatkowo, niektóre grupy cudzoziemców muszą wykazać się posiadaniem stabilnego i regularnego źródła dochodu oraz tytułu prawnego do lokalu.

Istnieje jeszcze jeden warunek, wspólny dla wszystkich cudzoziemców ubiegających się o uznanie za obywatela polskiego (z wyłączeniem małoletnich dzieci), a mianowicie konieczność posiadania znajomości języka polskiego. Ustawa nie wskazuje na jakim poziomie ma to być znajomość, wymaga jednak, by była ona poświadczona urzędowo, albo świadectwem ukończenia szkoły w Polsce lub szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim.

Uznanie za obywatela polskiego następuje na wniosek, który składa się na formularzu do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. Wniosek taki zawiera:

  • dane cudzoziemca;
  • adres zamieszkania;
  • informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca, zajmowanym przez niego lokalu, jego osiągnięciach zawodowych, działalności politycznej i społecznej;
  • dane małżonka;
  • informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w przeszłości oraz czy posiadał obywatelstwo polskie;
  • uzasadnienie.

Do wniosku należy obowiązkowo załączyć fotografie oraz dokumenty potwierdzające nasze dane osobowe, dane małżonka (jeżeli pozostajemy w związku małżeńskim), źródło naszego utrzymania, informację o zajmowanym przez nas lokalu, nasze osiągnięcia zawodowe, informacje o działalności politycznej i społecznej oraz informacje na temat tego, czy ubiegaliśmy się o nabycie obywatelstwa polskiego w przeszłości oraz czy posiadaliśmy obywatelstwo polskie, a także poświadczenie znajomości języka polskiego. Wszelkie wnioski, oświadczenia i dokumenty, które zostały sporządzone w języku obcym, należy złożyć wraz z ich tłumaczeniem na język polski sporządzonym lub poświadczonym przez tłumacza przysięgłego lub przez konsula.

Wojewoda przed wydaniem decyzji o uznaniu za obywatela polskiego zwraca się do komendanta wojewódzkiego Policji, dyrektora delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji, czy nabycie przez nas obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Jeżeli zostały spełnione wszystkie wymogi warunkujące uznanie za obywatela polskiego i nasz pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, to wojewoda wydaje decyzję pozytywną. Jeżeli nie spełniamy wszystkich warunków, wojewoda odmawia uznania nas za obywatela polskiego. Od decyzji takiej przysługuje nam prawo wniesienia odwołania do ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a następnie prawo skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Postępowanie o uznanie z obywatela polskiego toczy się w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. (aby dowiedzieć się jakie masz prawa i obowiązki w tym postępowaniu, zajrzyj do zakładki 'Postępowanie administracyjne'.)

Podstawa prawna:
1.Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim.

Skomentuj

Projekt ‘MIEJSKI SYSTEM INFORMACYJNY I AKTYWIZACYJNY DLA MIGRANTÓW’ jest współfinansowany z Programu Krajowego Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW realizowany był w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego z Funduszy EOG.

Projekt LOKALNE POLITYKI MIGRACYJNE - MIĘDZYNARODOWA WYMIANA DOŚWIADCZEŃ W ZARZĄDZANIU MIGRACJAMI W MIASTACH był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

Projekt ‘WARSZAWSKIE CENTRUM WIELOKULTUROWE’ był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz budżetu państwa. Wyłączna odpowiedzialność spoczywa na autorze. Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za sposób wykorzystania udostępnionych informacji.

LOKALNE MIĘDZYSEKTOROWE POLITYKI NA RZECZ INTEGRACJI IMIGRANTÓW Projekt realizowany był przy wsparciu Szwajcarii w ramach szwajcarskiego programu współpracy z nowymi krajami członkowskimi Unii Europejskiej.